Wybiegi wybiegów

Ważnym składnikiem pokazów mody jest przestrzeń. Może być podzielona na scenę i na wi­downię, co determinuje sposób patrzenia i odbierania. Ta przestrzenna parcelacja uniemożliwia widowni dostrzeżenie szczegółów, wykończeń prezentowanych ubrań. Przestrzeń pokazu mody jest za­projektowana dla widza zbiorowego. Ten całkowity rozdział pomiędzy widzem a spektaklem powoduje, że widz tkwiąc w ciemności staje się „wyizolowany, ale prze­cież tkwiący w ludzkiej ciżbie, pew­nej wspólnocie dusz, biorący udział we wspólnym uczestnictwie, pogłębiającym jeszcze jego uczestnictwo indywidu­alne”[1]. Taki podział przestrzeni występuje często u Husseina Chalayana, ale również w ostatnim pokazie polskiego projektanta Tomasza Ossolińskiego (który odbył się w Teatrze Wielkim w Warszawie).

Przestrzeń może zostać skonstruowana w taki sposób by widzowie czuli fizycznie obecność modelek i projektów. Widownia włączona jest w przestrzeń sceny – nie ma tu wyraźnego oddzielenia tych porząd­ków. Dobrym przykładem mogą być kolekcje Maison Martin Margiela prezentowane w małych pomieszczeniach czy nawet w przestrzeni mieszkania. Widzowie kłębią się pod ścianami, w dusznych kory­tarzach. Szum rozmów i szeptów mie­sza się z muzyką. Modelki w różnym wieku i różnej postury odbijają zróżnico­wanie widowni. Pokaz ma charakter ponie­kąd „konspiracyjny”, nieoficjalny. Widownia nie jest pewna tego, co może się wydarzyć, pokaz zdaje się być do pew­nego stopnia improwizowany. Inny charakter mają pokazy Johna Galliano dla domu mody Dior. Przy zachowaniu zasady niepodzielności widowni i sceny projektant projektuje całą sytuację sce­niczną (fot.). Możemy tutaj mó­wić raczej o reżyserowaniu, którego pod­stawą jest konkretna historia. Galliano tworzy opowieść, która ma zostać ode­grana na scenie przez modelki. Ich gra ma wciągnąć widownię w zaprojekto­wane zdarzenie. Widz, wprowadzony w odpowiednią atmosferę przyjmuje rolę aktywnego partnera i tym samym włącza się w odgrywaną sytuację.

[1] E. Morin, Dusza kina, [w:] Film i audiowizualność w kulturze. Zagadnienia i wybór tekstów, red. J. Bocheńska, I, Kurz, S. Kuśmierczyk, Warszawa 2002.



John Galliano dla Diora, plan przejścia modelek


John Galliano dla Diora, makieta pokazu