Podążając za wątkiem wykorzystania różnych technik wizualnych w pokazach mody nie można pominąć kolekcji Victora Horstinga i Rolfa Snoerena LONG LIVE THE IMMATERIAL z 2002 r. (fot.), w której projektanci wykorzystali technologię bluescreenu. Polega ona na zmianie tła o jednolitym kolorze na dowolny obraz. Najczęściej stosowanymi kolorami są niebieski i zielony, ponieważ są one uważane za najmniej podobne do koloru skóry. Pokazowi przyświeca idea Yves’a Kleina „by wyjść poza produkt, by stworzyć coś niematerialnego”. Wywodzi się ona z malarskich koncepcji nicości i pustki błękitu, którą zafascynowany był artysta. Victor&Rolf wykorzystali tę koncepcję koloru i użyli w całej swojej kolekcji pigmentu IKB – International Klein Blue. Udało im się tym samym połączyć znaczenie koloru z jego zastosowaniem w technice bluescreenu. Tak więc cała kolekcja uszyta została w kolorze niebieskim. Części garderoby poprzez odpowiednią obróbkę obrazu otrzymują alternatywne tło. Projektowane na gigantyczny ekran umieszczony za wybiegiem zaczynają żyć obrazami „naturalnego” i „miejskiego” świata. W efekcie modelki noszą na sobie już to obrazy metropolii a zaraz przyrody – gór, chmur, raf koralowych. Detale ubrań nawiązują do militarnego munduru co w połączeniu z tętniącymi życiem obrazami na ubraniach odsyła do sztuki kamuflażu – cyfrowe ubranie albo ekran z materiału. Pokaz można interpretować jako zjawisko mówiące o chwilowej i przelotnej naturze mody w ogóle. W nawiązaniu do twórczości Yves’a Kleina można powiedzieć, że projektanci starali się zakryć pustkę, którą odkrywa niebieski kolor. Tak jak Klein przez całe życie usiłował „zapełnić [pustkę] intensywnymi działaniami, czasami na polach daleko odbiegających od tradycyjnie rozumianej sztuki”[1] tak Victor&Rolf uczynili to za pomocą swoistego horror vacui. Ich działanie polega na „zdolności wyobraźni do przekroczenia materialności”[2].
[1] W. Włodarczyk, Pod znakiem abstrakcji. Sztuka lat czterdziestych i pięćdziesiątych, [w:] Sztuka Świata, red. W. Włodarczyk, Warszawa 1996.
[2] C. Evans, S. Frankel, The House of Victor&Rolf, Londyn 2008.
Victor&Rolf, 2002
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz